11.03.2010 - 11.32u Dat er huizenhoge problemen zijn met allochtone – en vooral Marokkaanse – jongeren is een feit. Dat neemt niet weg dat er hier ook eerlijke, hardwerkende en goedgeïntegreerde Marokkanen leven die de situatie grondig beu zijn. Gazet van Antwerpen ging in de marge van de stevige reportage over de “tikkende tijdbom” in Borgerhout praten met Kaoutar Bhary, een moedige Nederlands-Marokkaanse vrouw die zich naar eigen zeggen schaamt voor het wangedrag van Marokkaanse jongeren.

Ook haar baas uit een lokaal GB-warenhuis, waar al heel wat allochtone werknemers werden aangenomen, noemt man en paard: “Eerlijk, op dit moment zal ik tien keer nadenken vooraleer ik er nog één aanneem. Vijf van de zes laatsten heb ik moeten ontslaan nadat ik werd bestolen. Ja, we moeten ze kansen geven, maar ze moeten die kansen ook grijpen.”

De Marokkaanse vrouw wijst erop dat er momenteel veel Nederlandse Marokkanen afzakken naar België. Hoe dat komt? “Nederland wordt te duur. Maar vooral: in België is het lekker makkelijk om hun Marokkaanse bruid of bruidegom over te laten komen. Ze geloven nog altijd in het land van melk en honing.”

Kaoutar is goed op dreef en strooit nog meer zout in de wonde: “Ze denken dat ze hier gewoon lui kunnen zijn en zoeken geen werk. Dus nemen ze vier, vijf, zes kinderen, voor het kindergeld. Vaders kijken er niet naar om, moeders zitten gestresseerd en depressief thuis omdat ze hun kinderen niet aankunnen. Ze sturen ze de straat op, waar ze opkijken naar oudere jongens. Die leren hen dat foute dingen stoer zijn, en dat studeren voor ‘seuten’ is.”

Een pijnlijke maar haarscherpe diagnose van wat en waar het fout loopt. Het is eens wat anders dan de gebruikelijke slachtoffercultus die in allochtone kringen wordt gekoesterd en die door professionele ‘antiracismestrijders’ gretig wordt aangewakkerd. Al was het maar om hun jobzekerheid te beschermen…

• Trefwoorden:
  
  werknemers, Antwerpen, Nederland